Wybierz ofertę...

Wchodząc na teren imprezy już daleka dostrzegłem dziwne duże konstrukcje z wystającymi tyczkami. Podchodzę bliżej. O kurcze! Ale to wielkie! Z namiotu wychodzą Indianie. Cofam się o krok z wrażenia. Ale kolorowo! Uśmiechają się widząc moje zaskoczenie. Ich stroje są niesamowite i to wszystko zrobione z koralików? "Tak, te stroje wykonaliśmy sami. To kilka lat pracy".

Zaglądam do indiańskiego namiotu i nie wierze oczom. "Tak mieszkali Indianie?". W środku tego wielkiego ponad 5 metrowego Tipi (nazwa indiańskiego namiotu) jest mnóstwo indiańskich rzeczy. Dostrzegam wspaniały pióropusz, koszule wojenną, suknie, kilka par mokasynów, torby z koralików i chyba z 50 innych rzeczy, które zapierają dech w piersi. "Mogę sobie zrobić z wami zdjęcie?". "Oczywiście. Chce Pan do zdjęcia pióropusz?". "Pewnie!". "To będzie dopiero zdjęcie - pomyślałem. Jak znajomi zobaczą będą żałować, że nie przyszli". "

Co tu się będzie działo?" - zapytałem. "Za chwilę zaczną się zawody o puchar Wielkiego Wodza. Wśród konkurencji będzie: rzut lassem, równoważnia czejeńska, indiańskie kręciołki, rzut tomahawkiem, strzelanie z łuku oraz indiańska dmuchawka.
A w drugiej turze konkurencje zespołowe takie jak: indiańskie narty, wyścigi jaszczurek i wielki mecz w bizonie jądra". "Brzmi super! W takim razie będę na pewno". "A wieczorem - mówią dalej Indianie - unikatowy pokaz indiańskiego tańca. Zapraszamy." "No, no, to się szykuje dzień niespodzianek - pomyślałem zacierając ręce".

Wchodzę znów do wioski indiańskiej. Dzieci tłumnie oblegają Indian.


Przy jednym z Tipi Indianka maluje dzieciom twarze. Ale widzę, że nie tylko indiańskie barwy dominują. Wokół mnie przechodzą dzieci z motylami, ptakami i kwiatami na twarzy. O nawet jeden chłopak ma smoka! Utalentowana ta Indianka - pomyślałem.


Obok dzieciaki siedzą przy stolikach i bawią się koralikami. Nawlekają kolorowe i różnokształtne koraliki tworząc naszyjniki.

Obok kolejna grupa dzieci bawi się w nietypowe kalambury, pokazują indiańskie imiona bez używania słów, a reszta zgaduje jakie to imię. "Siedzący Byk!" - krzyczy jedno dziecko, a reszta bije brawo i wykrzykuje radośnie.

Rozglądam się wokół. Jedne dzieci zwijają jaszczurki, inne jeżdżą na indiańskich nartach po trawie, długa kolejka do strzelania z łuku.


Dzieci krzyczą z radości, wszędzie słychać śmiech i dobrą zabawę, a ja kieruje swoje kroki w miejsce, gdzie za chwile rozpoczną się indiańskie zawody o puchar Wielkiego Wodza. Indianie zaczynają wybierać drużyny, wiec przyśpieszam kroku.

Drużyny wybrane. Cztery ekipy po 10 osób. Każda otrzymuje specjalny malunek na twarzy i ma wymyślić indiańską nazwę dla drużyny. Zbieramy się, krótka narada i zgłaszamy drużynę "Wściekłych Bizonów". Atmosfera współzawodnictwa wzmaga się i rośnie napięcie. Indianin tłumaczy zasady.

"Każdy z drużyny musi przejść na czas tor przeszkód, na który składa się:

Rzut lassem - należy podejść do liny i zarzucić ją na kołek. Następnie...
Równoważnia czejeńska - to tyczka umieszczona pół metra nad ziemią, po której należy przejść i nie spaść. Dalej...
Indiańskie kręciołki - trzeba podbiec do palika wbitego w ziemie, przyłożyć czoło, zakręcić się 10 razy i lecieć do następnego stanowiska...
Strzelanie z łuku do tarczy, 2 próby, jeśli bizon nie dostanie punkt karny. I ostatnie stanowisko...
Indiańska dmuchawka - należy trafić w tarczę i wracamy do drużyny, dotykamy kolejnego zawodnika, który musi przejść tor przeszkód.
Połów indiańskich ryb - należy złowić pływająca w małym stawie rybę (drewnianą z haczykiem) prostą wędką.

Na koniec liczony jest czas drużyny. Za każdy punkt karny doliczane jest 10 sekund. Zwycięża drużyna, która ma najniższy czas i otrzymuje 4 punkty, druga drużyna 3 punkty, trzecia 2 i ostatnia 1 punkt.

Po zawodach indywidualnych 3 konkurencje drużynowe:

Indiańskie narty - 3 osobowe narty, na których należy pokonać pewien dystans, okrążyć słupek i wrócić.

Wyścigi jaszczurek - polegają na zwijaniu patyka, do którego przyczepiony jest sznurek. Na końcu sznurka są jaszczurki z drewna. Która drużyna szybciej nawinie sznurek na patyk wygrywa.

Wielki mecz w bizonie jądra. Do gry używa się piłki zrobionej z 2 kul połączonych rzemieniem i patyków. Nie wolno dotykać piłki rękami. Można ją nieść na kiju i podawać. Piłkę wrzucamy do małej bramki. Boisko jest nieograniczone, nie ma rogów ani autów.

Wszystkie drużyny gotowe?!!! Zaczynamy...


[3 godziny później]

...... Koooonieeeecc! Gwizdek sygnalizuje koniec meczu. Podnoszę ręce do góry w geście zwycięstwa. W euforii ściskam członków drużyny. To był niesamowity mecz. Takich emocji dawno nie przezywałem. Ależ to było wspaniałe współzawodnictwo do ostatniej sekundy. Zdyszany podbiegam do Indian: "Chłopaki, to był fantastyczny dzień!"

Zapada półmrok, idę w kierunku sceny, aby zobaczyć zapowiedziany spektakl. Jeszcze tylko chwila i zacznie się...

Na scene w wirującym tańcu wychodza Indianie ubrani w niesamowite kolorowe stroje. Tysiące piór i długie frędzle falują w rytm tańca. Cóż za widok! Muzyka narasta i nagle urywa się gwałtownie, a tancerze zamierają w bezruchu. Cisza. Szok. Fala oklasków.

Z głośników słychać głos opowiadający legendę o stworzeniu świata. Na scenie pojawia się bizon! To jeden z tancerzy przebrany w skórę bizona, a na głowie ma czapę z rogami. Ukazują się wojownicy tropiący bizona, a później zapierająca dech w piersi scena polowania. Niezwykłe widowisko! Robię kolejne zdjęcia. Następny taniec, w którym Indianie naśladują ruchy ptaków (Crow Hop), czy zwiadowców wypraw wojennych lub myśliwskich (Sneak up).
Niesamowite.



Warto było zobaczyć ten spektakl. Znajomi w pracy nie uwierzą! Na szczęście zabrałem aparat.

[OFERTA PODSTAWOWA]     [OFERTA ROZSZERZONA]     [OFERTA PEŁNA]